NZOZ Wigor (Pomorska)

Za długo musieliśmy czekać.

Proszę uważać na tę pseudoklinikę! Pacjent jest zostawiony sam sobie. Jeżeli jest leżący, to już zupełny dramat. Sprawa, z którą się zapoznałam nadaje się do nagłośnienia i skierowania na drogę sądową! Jak długo jeszcze pacjenci będą narażeni na skandaliczną „opiekę” ze strony personelu tego ośrodka? Proszę Państwa, proszę dokładnie obejrzeć bliską Wam osobę w dniu wypisu (pod kątem zaniedbań pielęgnacyjnych, np. odleżyn!) i sprawdzić dokładnie dokumentację medyczną pod kątem rzetelności wpisu!!

Stanowczo odradzam umieszczanie bliskich w Ośrodku Wigor w Legionowie, szczególnie osób ciężko chorych. Mój tata chorował przez 4 lata na SLA. Został przeniesiony do tego ośrodka wyłącznie po to, by być bliżej naszego domu. W ośrodku przeżył 17 godzin. w poprzednim ośrodku 4 lata. (załączam zdjęcia). To była najgorsza decyzja w moim życiu. Doszło do poważnych zaniedbań. Ośrodek posiada monitoring, jednak byłam świadkiem sytuacji, w której nikt z personelu nie patrzył na obraz z kamer. Więc jaki jest ich cel? Wielokrotnie prosiłam pielęgniarza o natychmiastową pomoc, gdy mój tata miał duszności – pielęgniarz w tym czasie jadł obiad i odwlekał interwencję. Gdy w końcu przyszedł, stwierdził, że „nic więcej nie da się zrobić”, nie podejmując realnych działań, które mogłyby realnie pomóc choremu. Co szczególnie niepokojące, leki w ośrodku były ogólnodostępne i nie były w żaden sposób zabezpieczone ani nadzorowane. Miałam wrażenie, że każdy mógł mieć do nich dostęp, co przy osobach ciężko chorych, niesamodzielnych lub z zaburzeniami połykania stanowi poważne zagrożenie. W praktyce nie tylko leki, ale i inne kwestie organizacyjne nie były odpowiednio pilnowane. W rozmowach z personelem sami pracownicy przyznawali, że ośrodek nie jest przystosowany do opieki nad tak ciężko chorymi pacjentami. Przyjęcie mojego taty trwało około 15 minut. Lekarka była obecna w odzieży wierzchniej, bez rękawiczek, po czym po bardzo krótkim czasie po prostu opuściła ośrodek. Gdy tata wymagał pomocy tuż po przyjęciu – lekarki już nie było na miejscu. Po śmierci taty dyrektorka ośrodka unikała rozmowy – dosłownie wyszła, gdy próbowałam się z nią skontaktować. Piszę tę opinię wyłącznie po to, aby przestrzec inne rodziny. Jeśli rozważacie umieszczenie w tym ośrodku kogoś bliskiego – szczególnie osoby w ciężkim stanie – proszę, zastanówcie się kilka razy. Opieka nie była lepsza, tylko gorsza, niż mogliśmy się spodziewać. Sprawę zgłaszam do Wojewody, choć mam niewielką wiarę w realne konsekwencje – z tego, co wiem, kontrole odbywają się często, a mimo to sytuacja się nie poprawia. Nie chciałabym, aby ktoś inny przeżył to, co my.

Moim zdaniem dość długo trzeba było czekać na kontakt