Powiatowy Szpital im. Wł. Biegańskiego

Trafiłam na oddział położniczy w 7. miesiącu ciąży z powodu krwi w moczu po urazie pleców (kopnięcie przez dziecko). Zostałam przyjęta około godziny 10:00. Po badaniu USG poinformowano mnie, że mam pozostać na czczo do badania nerek. Od poprzedniego dnia od godziny 19:00 nie jadłam ani nie piłam nic. Przez cały dzień wielokrotnie zgłaszałam się do personelu z pytaniem, kiedy zostanie wykonane badanie. Za każdym razem słyszałam te same odpowiedzi: „czekamy na telefon od lekarza”, „jak będzie miejsce, to Panią zawołamy”, „pamiętamy o Pani”. Kilka razy informowano mnie również, że lekarz już jedzie lub że ma być „za chwilę”, jednak w rzeczywistości trwało to kilka godzin, a badanie wykonano dopiero po godzinie 19:00. W międzyczasie, około godziny 17 i ponownie po 19, zgłaszałam, że czuję się bardzo źle, jestem skrajnie osłabiona i odwodniona. Nie pozwolono mi nawet napić się wody – podano jedynie kroplówkę z solą fizjologiczną, informując, że „to musi wystarczyć”. Badanie wykonano dopiero po wielu godzinach czekania bez jedzenia i picia, co w zaawansowanej ciąży uważam za skrajnie nieodpowiedzialne i niebezpieczne. Założenie cewnika było bardzo bolesne i wykonane w sposób nieprofesjonalny – pielęgniarka miała trudności z jego założeniem, a na moje skargi bólowe usłyszałam jedynie komentarz, że „ona jest jeszcze młoda”. Następnego dnia urolog zdziwił się, że cewnik nadal jest założony, i stwierdził, że nie mam kamienia na nerce, a krwiomocz był skutkiem urazu. Zachowanie części personelu było pozbawione empatii – pacjentki często słyszały, że „jak się nie podoba, mogą się wypisać”. Przy wypisie lekarz dyżurny wręczył dokumenty bez rozmowy i powiedział tylko, że „nie chcę współpracować”. Cały pobyt był dla mnie ogromnym stresem i poczuciem braku bezpieczeństwa. Jako kobieta w ciąży absolutnie nie powinnam być traktowana w taki sposób. Nie polecam.

.