Prostowanie penisa

Skrzywienie penisa występuje u ok. 1%-3% mężczyzn. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest kilka, a wśród nich wymienia się m.in. spodziectwo, wierzchniactwo czy chorobę Peyroniego. Schorzenie to wynika ze stwardnienia ciał jamistych prącia, spowodowanego stanem zapalnym. W efekcie występuje powolny proces włóknienia, co wywołuje skrzywienie penisa oraz ból podczas erekcji.

Przypadłość ta nazywana jest także stwardnieniem plastycznym prącia i dotychczas nie udało się poznać jej przyczyny. Powodem skrzywienia penisa może być także nieprawidłowe umiejscowienie ujścia cewki, indywidualna cecha organizmu bądź uraz.

Skrzywienie penisa – przyczyny, objawy i wskazania do leczenia

Wada może być wrodzona bądź nabyta i nie zawsze musi się z nią wiązać zabieg chirurgiczny – skrzywienie penisa może być tylko defektem estetycznym. Głównymi wskazaniami do operacji są duże trudności lub brak możliwości odbycia stosunku płciowego, dyskomfort lub ból w czasie współżycia, a także kompleksy związane ze skrzywieniem prącia, które niejednokrotnie rzutują na całe życie mężczyzny.

Najczęstsze wskazania do leczenia operacyjnego obejmują:

• utrudnione lub niemożliwe współżycie,
• ból podczas erekcji,
• dyskomfort partnerki lub partnera,
• znaczne skrzywienie prącia,
• obniżenie jakości życia seksualnego.

Negatywny wpływ na psychikę i upośledzenie życia seksualnego posiadacza skrzywionego penisa to poważne przesłanki do zabiegu chirurgicznego. Istotne znaczenie ma również kąt skrzywienia oraz jego progresja.

W przypadku choroby Peyroniego początkowa faza może mieć charakter zapalny i wiązać się z bólem, natomiast w fazie stabilnej deformacja utrwala się i to właśnie wtedy najczęściej rozważa się leczenie zabiegowe skrzywienia.

Leczenie skrzywienia penisa – metody nieoperacyjne i zabiegowe

Istnieje kilka metod wyprostowania penisa, a wybór jest uzależniony od rodzaju wady i przyczyn jej wystąpienia. Prócz zabiegów chirurgicznych stosowane są również iniekcje sterydów do ciał jamistych oraz leczenie farmakologiczne.

Do najczęściej stosowanych metod leczenia należą:

• leczenie farmakologiczne,
• iniekcje do ciał jamistych,
• terapia falą uderzeniową,
• zabiegi chirurgiczne,
• techniki z użyciem przeszczepów.

Coraz większą rolę odgrywają nowoczesne metody nieoperacyjne, takie jak terapia falą uderzeniową oraz iniekcje enzymatyczne (np. kolagenazy), które mogą być stosowane u wybranych pacjentów z chorobą Peyroniego.

Ich skuteczność zależy jednak od stopnia zaawansowania zmian oraz odpowiedniej kwalifikacji pacjenta. Stosowanie urządzeń prostujących bez nadzoru medycznego wiąże się z ryzykiem powikłań.

Operacja prostowania penisa – przebieg i techniki

Jedną z najbardziej rozpowszechnionych technik zabiegowych jest plastyka ciał jamistych sposobem Nesbita. Operacja tą metodą polega na wycięciu „okienka" w otoczce białawej prącia po stronie przeciwnej do płytki wywołującej krzywiznę.

Następnie wykonuje się poprzeczne zszycie brzegów rany. Przed wykonaniem cięcia lekarz wywołuje tzw. sztuczny wzwód wlewem roztworu soli fizjologicznej, co pozwala dokładnie ocenić stopień deformacji.

Technika Nesbita

Chirurg zakłada specjalne szwy na przeciwległą stronę skrzywienia, które następnie po ok. 2 miesiącach obrastają nową tkanką, tworząc trwały efekt korekcji. W wyniku tego procesu dochodzi do wyprostowania penisa, choć może wystąpić jego niewielkie skrócenie.

Efekt wyeliminowania krzywizny można osiągnąć również poprzez sfałdowanie osłonki białawej przy użyciu szwów. Wybór metody zależy od stopnia skrzywienia i indywidualnych warunków anatomicznych.

Przeszczep w korekcji skrzywienia

Penis może być wyprostowany poprzez przeszczep – zrobienie nacięć i naszycie „łatki" w miejscu krzywizny, co może dodatkowo wpłynąć na długość członka.

Techniki przeszczepowe stosuje się głównie w bardziej zaawansowanych przypadkach, gdy deformacja jest znaczna, a zachowanie długości prącia ma istotne znaczenie dla pacjenta.

Rekonwalescencja po prostowaniu penisa i powikłania

W zależności od techniki zabieg prostowania penisa trwa od 1 do 2 godzin i wykonuje się go w znieczuleniu ogólnym. Po operacji pacjent pozostaje dobę na obserwacji w klinice.

Bezpośrednio po zabiegu może wystąpić obrzęk penisa, który ustępuje samoistnie po kilku dniach. Niekiedy pojawiają się przejściowe zaburzenia czucia, które zazwyczaj ustępują w ciągu kilku tygodni.

W okresie rekonwalescencji zaleca się:

• unikanie aktywności seksualnej przez kilka tygodni,
• ograniczenie wysiłku fizycznego,
• stosowanie się do zaleceń lekarza,
• kontrole urologiczne po zabiegu.

W okresie rekonwalescencji kluczowe jest przestrzeganie zaleceń lekarza, w tym unikanie aktywności seksualnej przez około 6-8 tygodni oraz ograniczenie wysiłku fizycznego.

Do możliwych powikłań należą m.in. krwiaki, infekcje, nawroty skrzywienia czy zaburzenia erekcji, jednak przy prawidłowo przeprowadzonym zabiegu i odpowiedniej opiece pooperacyjnej występują one stosunkowo rzadko.