Rehabilitacja onkologiczna – dlaczego jest tak ważna?

Rehabilitacja onkologiczna pomaga w przywróceniu sprawności osobom leczonym z powodu nowotworów złośliwych. Na proces ten składa się wiele elementów, które uwzględniają potrzeby zdrowotne, społeczne i zawodowe pacjenta. Poniżej wyjaśniamy, na czym dokładnie polega rehabilitacja onkologiczna.

Data aktualizacji
Czas czytania
3 min.

Kiedy rozpocząć rehabilitację onkologiczną?

Nowotwory złośliwe są obecnie drugą najczęściej występującą grup chorób. Już sama diagnoza mocno wpływa na psychikę pacjenta, a przebieg choroby i proces jej leczenia zaburzają dotychczasowe funkcjonowanie organizmu. Właśnie dlatego rehabilitacja onkologiczna to proces kompleksowy, obejmujący działania mające na celu przywrócenie pacjenta do sprawności fizycznej, jak również wsparcie psychologiczne. Choć słowo rehabilitacja często rozumiemy jako działania mające miejsce już po zabiegach medycznych, w przypadku rehabilitacji onkologicznej warto rozpocząć ją jak najwcześniej, aby mogła ona trwać przez cały proces leczenia, jak i już po jego zakończeniu.

Warto wiedzieć: Rehabilitacją onkologiczną powinni być objęci wszyscy pacjenci leczeni z powodu choroby nowotworowej, niezależnie od jej rodzaju i stopnia zaawansowania.

W czym pomaga rehabilitacja onkologiczna?

Osoby zmagające się z nowotworem złośliwym często są bardzo osłabione i zmęczone. Wysiłek fizyczny staje się wówczas praktycznie niemożliwy, a trud sprawiają nawet zwykłe, codzienne czynności. Leczenie choroby nowotworowej może nie tylko pogarszać ogólne samopoczucie, ale też wpływać negatywnie na poszczególne układy organizmu, m.in. układ oddechowy. Operacja onkologiczne są często okaleczające i wiążą się z wytworzeniem stomii (urostomia gastrostomia, laryngostomia). Ta nowa sytuacja pogarsza sprawność pacjenta, który musi nauczyć się żyć na nowo. Odpowiednio wcześnie wdrożona i poprowadzona rehabilitacja onkologiczna zapobiega negatywnym następstwom rozwoju nowotworu, jak również niepożądanym skutkom jej leczenia. Regularne ćwiczenia przyczyniają się ponadto do zwiększenia liczby i aktywności komórek odpornościowych, co zmniejsza ryzyko rozwoju infekcji, jak i nawrotu choroby nowotworowej.

Psychoterapia w procesie leczenia

Diagnoza nowotworu złośliwego dotyka nie tylko osobę chorą, ale całą jego rodzinę. Pacjent zadaje sobie wiele pytań, pojawia się też wiele obaw. Dla wielu chorych diagnoza wiąże się z nagłą potrzebą zmiany swoich dotychczasowych przyzwyczajeń czy zmiany relacji. Te wszystkie problemy w połączeniu z dyskomfortem fizycznym, utratą dawnego wyglądu i stanem po okaleczających zabiegach operacyjnych wpływają bardzo negatywnie na samoocenę pacjenta oraz relacje społeczne. Pojawia się lęk, poczucie wyobcowania, poczucie straty. Nowotwór i metody jego leczenia to przyczyny olbrzymiego stresu, który może skutkować m.in. stanami lękowymi.

Psychiczne następstwa nowotworu mogą negatywnie wpłynąć także na rezultaty leczenia, dlatego tak ważne jest, aby chory otrzymał niezbędne mu wsparcie psychologiczne. Terapia zapewnia poprawę jakości życia: polepsza relacje społeczne, a ponadto ma moc zmniejszenia lęku i niepokoju. Psychoterapia daje doskonałe efekty w połączeniu z odpowiednio dobraną aktywnością fizyczną. obecnie wiadomo już, że ćwiczenia są bezpieczną metodą przywracania sprawności psychoruchowej po leczeniu nowotworów złośliwych.

Warto wiedzieć: Bardzo istotny jest dla chorego kontakt z przyrodą, innymi ludźmi, jak również szeroko rozumiana aktywność społeczna. To wszystko bowiem decyduje o naszym dobrostanie psychicznym.

Przykładowe formy ruchu

Jakie ćwiczenia zaleca się chorym na nowotwory złośliwe? Przede wszystkim naturalne formy ruchu, które angażują jednocześnie różne grupy mięśniowe. Dobre będą wszystkie rodzaje chodu (zarówno powolny spacer, jak i szybki marsz), a także jazda na rowerze. Ważne, by ćwiczenia nie były zbyt intensywne i wykonywane systematycznie. Wskazane jest powtarzanie ich od 3 do 5 razy w tygodniu po 20-30 minut. Oczywiście istnieją także pewne ograniczenia. Na przykład przy małopłytkowości odradza się formy ruchu związane z wysokim ryzykiem urazu (zwłaszcza sporty kontaktowe), a przy obniżonej odporności ćwiczenia należy wykonywać samodzielnie bądź w małych grupach, w sprzyjających warunkach pogodowych. Kobiety po mastektomii nie powinny natomiast obciążać zbyt mocno ręki (w przypadku operacji jednostronnej), zwłaszcza w pierwszych miesiącach po operacji. Po szczegółowy, dobrany indywidualnie plan rehabilitacji, należy udać się do lekarza specjalizującego się w rehabilitacji onkologicznej. Tacy fachowcy przyjmują m.in. w Poliklinice Doktora Bessera w Sosnowcu.

Źródła:

Dodaj pierwszy komentarz