NeoControl® - fotel do leczenia nietrzymania moczu

Istotą nietrzymania moczu (inkontynencji) jest niekontrolowane, niezależne od świadomej decyzji oddawanie moczu, prowadzące do częściowego lub całkowitego opróżnienia pęcherza.

Na rozwój dolegliwości wpływ mogą mieć m.in. operacje lub urazy miednicy, poród, infekcje, zmiany hormonalne związane z ciążą oraz zmiany związane z wiekiem. Jak wskazują badania, problem z utrzymaniem moczu ma ok. 8% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, z czego aż 85% to kobiety.

Nietrzymanie moczu – rodzaje i diagnostyka

Istnieją różne typy inkontynencji, z których najczęściej występującym jest wysiłkowe nietrzymanie moczu. Mimowolny wyciek moczu powodowany jest wówczas naciskiem na pęcherz wskutek śmiechu, kaszlu czy wysiłku fizycznego. Schorzenie dotyczy najczęściej kobiet po wielu porodach, osób otyłych oraz starszych.

Nieco rzadziej pacjenci mają do czynienia z nietrzymaniem moczu z parcia oraz nietrzymaniem moczu z przepełnienia. W praktyce klinicznej spotyka się także postać mieszaną schorzenia, łączącą cechy nietrzymania wysiłkowego i naglącego.

Właściwa diagnostyka powinna obejmować wywiad lekarski i badanie fizykalne oraz – w wybranych przypadkach – badania urodynamiczne.

Metody leczenia nietrzymania moczu

Trzy główne metody leczenia inkontynencji:

• Ćwiczenia wzmacniające mięśnie dna miednicy (czyli tzw. mięśnie Kegla), polegające na napinaniu odpowiednich partii mięśni co najmniej trzy raz dziennie przez kilka miesięcy.
• Farmakoterapia – stosowana w przypadkach, gdy ćwiczenia mięśni Kegla okazały się niewystarczające. Leki (m.in. fezoterodyna, oksybutynina, solifenacyna) muszą być stosowane pod ścisłą kontrolą lekarza. W leczeniu parć naglących i nadreaktywności pęcherza stosuje się też inne grupy leków, dobierane przez lekarza do objawów i przeciwwskazań.
• Zabiegi chirurgiczne – stosowane przede wszystkim w sytuacjach, gdy leczenie zachowawcze jest nieskuteczne. Zaliczamy do nich m.in. podwieszenie szyi pęcherza moczowego oraz operacje pętlowe. W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu standardem są m.in. procedury z użyciem taśm podcewkowych, a wybór metody zależy od oceny uroginekologicznej i czynników ryzyka.

NeoControl® – fotel do leczenia nietrzymania moczu

źródło: neocontrol.pl

Nową, nieinwazyjną metodą leczenia inkontynencji jest terapia urządzeniem o nazwie NeoControl®, produkowanym w Stanach Zjednoczonych przez firmę Noetonus. Działa ono w oparciu o metodę ExMI – Extracorporeal Magnetic Innervation, czyli zewnętrzną neurostymulację magnetyczną.

Urządzenie wytwarza silnie pulsujące pole magnetyczne, które oddziałuje na nerwy i mięśnie dna miednicy odpowiedzialne za kontrolę trzymania moczu. Generowane impulsy wywołują mimowolne skurcze mięśni, tym samym ćwicząc je i wzmacniając.

W przeciwieństwie do metod elektrostymulacji, wykorzystujących elektrody podłączane do miejsc intymnych, terapia urządzeniem NeoControl® przeprowadzana jest bezdotykowo i bez konieczności rozbierania się pacjenta. Impulsy magnetyczne działają na depolaryzację płytki mięśniowo-nerwowej, a pacjent nie musi nic robić podczas zabiegu.

W badaniach klinicznych stosowano różne protokoły zabiegowe, najczęściej sesje trwające około 20 minut wykonywane kilka razy w tygodniu przez kilka tygodni, a skuteczność zależy od typu nietrzymania moczu i wyjściowego stanu mięśni dna miednicy.

Terapia NeoControl® – przebieg i częstotliwość zabiegów

Terapia aparatem NeoControl® zalecana jest zwłaszcza w przypadkach wysiłkowego nietrzymania moczu oraz nietrzymania z parcia. Dodatkowo "fotel do leczenia nietrzymania moczu" znajduje zastosowanie w sytuacji przejściowej inkontynencji poporodowej.

Procedura jest całkowicie bezbolesna, odczuwa się tylko lekkie wibracje lub dotyk. W celu uzyskania optymalnych efektów leczniczych, zalecane jest wykonanie ok. 10-20 zabiegów, odbywanych 2-3 razy w tygodniu po 20 minut. Cała terapia trwa do półtora miesiąca i kosztuje kilkadziesiąt złotych za zabieg.

U części kobiet jeden cykl zabiegów powoduje odzyskanie pierwotnej sprawności mięśni dna miednicy i całkowite zatrzymanie gubienia moczu. U pozostałych procedura musi być powtarzana co 2-3 lata w celu utrzymania kontroli mięśni. Liczba sesji i ich częstotliwość są ustalane indywidualnie, a efekty oraz potrzeba zabiegów przypominających mogą się różnić między pacjentami; koszt terapii zależy od placówki i lokalizacji.