Rezonans magnetyczny stawu kolanowego - wskazania do badania

Staw kolanowy (łac. articulatio genus) jest największym stawem w organizmie człowieka. Zbudowany jest z kości udowej i piszczelowej, których połączenie wzmacnia rzepka. Funkcję stabilizującą pełnią więzadła wewnętrzne i zewnętrzne, w tym krzyżowe, poboczne, rzepki oraz torebki stawowej.

Ponadto pomiędzy kośćmi znajdują się dwie łąkotki stawu kolanowego, które dopasowują do siebie powierzchnie stawowe i umożliwiają ruchy obrotowe. To właśnie one są najczęściej ulegającym uszkodzeniu elementem stawu kolanowego, a zaraz po nich urazy dotyczą więzadeł.

Rezonans magnetyczny kolana – wskazania do badania

Rezonans magnetyczny kolana (MRI) jest zwykle zalecany w przypadku urazu lub bólu kolana, który nie ustępuje mimo leczenia zachowawczego przez około 6 tygodni. Badanie to pozwala na dokładną ocenę struktur stawu i jest szczególnie pomocne, gdy inne metody obrazowania są niewystarczające.

Najczęstsze wskazania do wykonania MRI kolana:

• przewlekły lub nawracający ból kolana,
• uraz stawu kolanowego,
• nawracające obrzęki stawu,
• uczucie niestabilności kolana,
• podejrzenie uszkodzenia więzadeł, łąkotek lub chrząstki.

MRI kolana może być również wykonywane w celu rozpoznania chorób zwyrodnieniowych stawu kolanowego, takich jak artretyzm, oraz schorzeń wynikających z nierównomiernego zużycia stawu, co ma istotne znaczenie przy planowaniu dalszego leczenia.

Ostateczna decyzja o wykonaniu rezonansu magnetycznego kolana powinna być podjęta przez lekarza na podstawie indywidualnych objawów pacjenta oraz jego historii medycznej.

Rezonans magnetyczny kolana w diagnostyce urazów

Powszechną przyczyną skierowania na badanie MRI stawu kolanowego jest podejrzenie uszkodzenia powstałego wskutek urazu. Diagnostyka obejmuje zarówno struktury wewnątrzstawowe, jak i tkanki okołostawowe, co pozwala na kompleksową ocenę stawu.

MRI w diagnostyce uszkodzeń łąkotki

Jednym z częstszych obrażeń dotyczących stawu kolanowego jest uszkodzenie łąkotki, zwłaszcza łąkotki przyśrodkowej, rzadziej bocznej. Do urazu dochodzi najczęściej w wyniku gwałtownego wyprostowania kolana, gdy znajduje się ono w zgięciu i częściowej rotacji.

Typowe objawy uszkodzenia łąkotki:

• ból na wysokości szpary stawu,
• obrzęk kolana,
• uczucie przeskakiwania lub blokowania kolana.

Rezonans magnetyczny stawu kolanowego jest w tym przypadku najdokładniejszą i jednocześnie nieinwazyjną metodą diagnostyczną. Umożliwia precyzyjną ocenę rodzaju oraz rozległości uszkodzenia łąkotki, co ma kluczowe znaczenie terapeutyczne.

Rezonans magnetyczny kolana w diagnostyce więzadeł

Drugim co do częstości rodzajem obrażeń są pourazowe patologie więzadeł kolana. Występują one szczególnie często u osób aktywnych fizycznie, uprawiających sporty takie jak piłka nożna, narciarstwo czy koszykówka.

Objawy mogą różnić się nasileniem i dynamiką w zależności od stopnia uszkodzenia więzadła, obejmującego naciągnięcie, naderwanie lub całkowite zerwanie. Często towarzyszą im ból, obrzęk, krwiak oraz uczucie niestabilności stawu.

MRI stawu kolanowego pozwala na jednoznaczne określenie stopnia uszkodzenia struktur więzadłowych oraz ocenę obrażeń współistniejących, dzięki czemu jest badaniem rekomendowanym klinicznie w planowaniu leczenia.

Rezonans magnetyczny stawu kolanowego – co wykrywa badanie

Rezonans magnetyczny stawu kolanowego znajduje szerokie zastosowanie w diagnostyce chorób reumatologicznych oraz zapalnych. Pozwala na dokładną ocenę zmian zachodzących w obrębie stawu, nawet na bardzo wczesnym etapie choroby.

Zmiany możliwe do wykrycia w badaniu MRI kolana:

• zapalenie błony maziowej,
• obecność wysięku w stawie,
• wczesne nadżerki kostne,
• uszkodzenia chrząstki stawowej,
• zmiany zapalne tkanek miękkich.

MRI coraz częściej wykorzystywany jest do oceny aktywności procesu zapalnego oraz skuteczności leczenia, także z użyciem środków kontrastujących, które wzmacniają sygnał w obszarach objętych zapaleniem.

MRI kolana u dzieci i młodzieży

Badanie MR stawu kolanowego odgrywa istotną rolę w diagnostyce bólu kolana u dzieci i młodzieży. Pozwala na wykluczenie jałowych martwic kostnych i chrzęstno-kostnych, takich jak choroba Osgood-Schlattera, a także zmian nowotworowych oraz wad anatomicznych.

Obrazowanie rezonansem magnetycznym umożliwia bezpieczną ocenę struktur stawu bez narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące, co ma szczególne znaczenie diagnostyczne w populacji pediatrycznej.