Techniki obrzezania

Tego, że mężczyzna przebył zabieg obrzezania, na pierwszy rzut oka oczywiście nie widać. Co ciekawe, procedura jest popularniejsza, niż można przypuszczać: autorzy pracy Techniques of Male Circumcision informują, że w skali świata aż 25 do 33% przedstawicieli populacji męskiej jest obrzezanych.

Usunięcie napletka bywa wykonywane m.in. ze względów religijnych czy medycznych. Zabieg przeprowadza się zarówno u małych dzieci, jak i u osób dorosłych. W praktyce klinicznej decyzja o jego wykonaniu powinna być poprzedzona dokładnym wywiadem oraz oceną anatomiczną prącia.

Wskazania medyczne obejmują m.in. stulejkę, nawracające zapalenia żołędzi i napletka, krótkie wędzidełko czy wybrane schorzenia dermatologiczne. Coraz częściej zwraca się także uwagę na aspekt profilaktyczny w odniesieniu do zakażeń układu moczowo-płciowego.

Rodzaje technik obrzezania prącia

Główny podział rodzajów obrzezania obejmuje położenie pozabiegowej blizny oraz ilość usuniętej skóry. Parametry te wpływają na wygląd prącia po zabiegu oraz na stopień odsłonięcia żołędzi w spoczynku i we wzwodzie.

Wyróżnia się w tym przypadku cztery podstawowe techniki usuwania napletka:

• obrzezanie High & Tight (wysoko/ciasno): ślad po przebyciu zabiegu zlokalizowany jest w dużej odległości od szczytu prącia, w stanie spoczynku żołądź jest odsłonięta,
• obrzezanie High & Loose (wysoko/luźno): blizna znajduje się daleko od żołędzi, pozostająca na prąciu skóra może być przesuwana podczas wzwodu; żołądź członka w stanie spoczynku jest częściowo pokryta skórą,
• obrzezanie Low & Tight (nisko/ciasno): usunięciu podlega głównie wewnętrzna część napletka, żołądź prącia jest przez cały czas odsłonięta, blizna znajduje się blisko szczytu prącia (czasami bywa ona niewidoczna),
• obrzezanie Low & Loose (nisko/luźno): po zabiegu pozostała na członku skóra jest przesuwalna we wzwodzie, blizna zlokalizowana jest blisko szczytu penisa, a sama żołądź jest częściowo (w spoczynku) pokryta skórą

Uzupełnieniem wymienionych technik może być częściowe podcięcie lub całkowite przecięcie wędzidełka prącia, jeżeli jego budowa sprzyja dolegliwościom bólowym lub ogranicza ruchomość napletka.

Wybór konkretnej techniki wpływa na końcowy wygląd prącia, co dla części pacjentów stanowi istotny element decyzji o rodzaju zabiegu.

Metody chirurgiczne i stosowane narzędzia

Opisane powyżej warianty określają końcowy efekt zabiegu obrzezania. Same procedury różnią się również pod względem stosowanych narzędzi oraz techniki chirurgicznej.

W klasycznym podejściu do obrzezania stosuje się skalpel chirurgiczny oraz szwy, które umożliwiają precyzyjne usunięcie napletka i kontrolę hemostazy. Metoda ta pozwala na dużą indywidualizację zabiegu, jednak wymaga doświadczenia operatora.

Alternatywą są specjalistyczne urządzenia mające na celu czasowe zablokowanie dopływu krwi do napletka. Należą do nich m.in. zaciski Mogena i Clampa, pierścienie Shang i Zhenxi, a także bardziej rozbudowane systemy, takie jak SmartKlamp czy Tara Klamp. Rozwiązania te skracają czas zabiegu i są często wykorzystywane w obrzezaniu noworodków oraz dzieci.

W literaturze pojawiają się również doniesienia dotyczące zastosowania technologii laserowej. Na obecnym etapie metoda ta ma jednak ograniczone zastosowanie kliniczne i pozostaje głównie przedmiotem badań oraz pojedynczych opisów przypadków.

Rozwój technologii medycznych koncentruje się na skracaniu czasu zabiegu oraz minimalizowaniu urazu tkanek, co może wpływać na komfort pacjentów.

Bezpieczeństwo i rekonwalescencja po obrzezaniu

Bez względu na wybraną technikę, obrzezanie jest uznawane za zabieg bezpieczny, pod warunkiem prawidłowej kwalifikacji pacjenta i zachowania zasad aseptyki. Najczęstsze powikłania mają charakter miejscowy i obejmują obrzęk, niewielkie krwawienie lub przejściowe dolegliwości bólowe.

Proces gojenia trwa zazwyczaj od kilku do kilkunastu tygodni, a pełny powrót do aktywności seksualnej u dorosłych mężczyzn zaleca się po całkowitym wygojeniu rany. Kluczowe znaczenie ma przestrzeganie zaleceń pooperacyjnych oraz odpowiednia higiena.

Dobór konkretnej techniki oraz narzędzi uzależniony jest od wyposażenia ośrodka, doświadczenia chirurga, wskazań medycznych oraz oczekiwań pacjenta. Współczesne podejście kładzie nacisk na indywidualizację zabiegu i szczegółowe omówienie możliwych wariantów przed jego wykonaniem.