Leczenie przyczynowe żylaków kończyn dolnych

Objawy i przyczyny żylaków kończyn dolnych

Żylaki to patologiczne naczynia powstające wskutek zwiększonego ciśnienia w układzie naczyniowym. Do przeciążenia układu żylnego dochodzi częściej u kobiet po porodach, a ryzyko wzrasta z wiekiem. Nieleczone żylaki mogą prowadzić do przewlekłej niewydolności żylnej, obrzęków, zmian skórnych oraz zwiększonego ryzyka powikłań zakrzepowych.

Czynniki predysponujące do powstawania żylaków to także:

• kwestie dziedziczne,
• otyłość,
• zaburzenia hormonalne w ciąży,
• siedzący tryb życia,
• praca stojąca,
• siłowe ćwiczenia fizyczne.

Mimo że żylaki najczęściej pojawiają się na nogach, mogą występować wszędzie. Ich obecność wymaga diagnostyki dopplerowskiej.

Objawy żylaków i przewlekłej niewydolności żylnej

Objawy sugerujące żylaki i przewlekłą niewydolność żylną to:

• uczucie ciężkości i zmęczenia nóg, nasilające się po długim staniu lub siedzeniu,
• obrzęk okolicy kostek i podudzi, szczególnie wieczorem,
• ból, rozpieranie, pieczenie lub świąd wzdłuż poszerzonych żył,
• nocne kurcze łydek, mrowienie,
• widoczne „pajączki” (teleangiektazje), poszerzone, kręte żyły, z czasem przebarwienia i stwardnienia skóry,
• owrzodzenia żylne w okolicy kostek (w zaawansowanych stadiach),
• poprawa dolegliwości po uniesieniu nóg,
• rzadziej krwawienie z pękniętego żylaka – wymaga pilnej oceny lekarskiej.

Diagnostyka żylaków: USG Doppler i badania dodatkowe

Pacjenci często pytają, czy raz usunięte żylaki mogą powrócić. Nawrót poszerzeń żylnych po zabiegu i dolegliwości z nim związanych może świadczyć o niewłaściwie przeprowadzonym leczeniu. Usuwanie skutków choroby bez poznania jej przyczyn wiąże się z nawrotami. Specjaliści z klinik, jak warszawska Klinika Flebologii, wskazują na związek niewydolności żylnej kończyn z niewydolnością żylną miednicy.

Właściwie postawiona diagnoza pozwala na trwale i skutecznie wyleczenie pacjenta. Brak pogłębionej diagnostyki sprawia, że najwięcej błędów w leczeniu choroby żylnej wynika z niewłaściwej diagnostyki. Konsekwencją tego są niewłaściwy schemat leczenia oraz nawrót dolegliwości – podkreśla dr Cezary Szary z Kliniki Flebologii.

Współwystępowanie niewydolności żylnej miednicy z żylakami kończyn dolnych bywa stwierdzane szczególnie u pacjentek z nawrotem po wcześniejszym leczeniu. Częstość tej koincydencji zależy od populacji i kryteriów rozpoznania, wymagając indywidualnej oceny w USG. Potrzebne może być poszerzenie diagnostyki.

Właściwie przeprowadzone leczenie żylaków powinno uwzględniać wszystkie aspekty, w tym diagnostykę miednicy oraz jamy brzusznej, by zrozumieć pełen zakres problemu.

USG Doppler żył kończyn i miednicy

USG Doppler pozwala ocenić przepływ krwi w dużych tętnicach i żyłach, wykorzystując efekt Dopplera. Obrazowanie uzyskuje się dzięki zmianom częstotliwości fal ultradźwiękowych odbitych od poruszających się krwinek. Analizując je, określa się prędkość i kierunek przepływu krwi.

Prawidłowa diagnostyka układu żylnego, w tym żylaków, powinna obejmować badanie USG Doppler kończyn dolnych, miednicy małej i jamy brzusznej. To ważne, gdyż żylaki kończyn dolnych często wynikają z niewydolności żylnej miednicy związanej z nieprawidłowym krążeniem krwi w obrębie układu żylnego jamy brzusznej i miednicy. Dolegliwość przesuwa się do nóg z czasem.

Diagnostyka rozszerzona

Wnioski są jasne: kompleksowa ocena dopplerowska układu żylnego to klucz do prawidłowej diagnozy. Jeśli potrzeba, lekarz może zlecić dodatkowe badania.

Ewentualna diagnostyka rozszerzona obejmuje:

• wenografię w tomografii komputerowej (CTV),
• wenografię w rezonansie magnetycznym (MRV),
• flebografię w technologii cyfrowej,
• ultrasonografię wewnątrznaczyniową (IVUS).

Leczenie przyczynowe i metody zabiegowe żylaków

Leczenie koncentrujące się na zidentyfikowaniu przyczyny niewydolności żylnej zapewnia najlepsze, długotrwałe rezultaty. W połączeniu z odpowiednią techniką usuwania żylaków pacjenci mogą uwolnić się od dolegliwości na długie lata. Uzupełnienie terapii o kompresjoterapię i zmiany stylu życia wzmacnia efekty leczenia i ułatwia kontrolowanie objawów.

Nowoczesne metody zabiegowe

Nowoczesne technologie i techniki, jak skleroterapia, ablacja laserowa czy radiofrekwencyjna, wciąż się rozwijają. Oferują pacjentom mniej inwazyjne i bardziej skuteczne opcje leczenia, zmniejszając ryzyko nawrotów.

Kompresjoterapia i styl życia

W leczeniu i zapobieganiu nawrotom ważna jest także modyfikacja stylu życia oraz zarządzanie masą ciała.

Modyfikacja stylu życia może obejmować:

• utrzymywanie prawidłowej masy ciała, ponieważ redukcja nadwagi zmniejsza obciążenie żylne,
• regularną aktywność o umiarkowanej intensywności (np. spacery, pływanie, jazda na rowerze, ćwiczenia łydek),
• unikanie długotrwałego stania lub siedzenia oraz robienie przerw na ruch, jak krążenia stopami czy wspięcia na palce,
• okresowe uniesienie nóg w ciągu dnia,
• stosowanie kompresji podczas długich podróży oraz po zabiegach zgodnie z zaleceniami,
• rozsądne korzystanie z wysokich temperatur, jak sauna, oraz unikanie ich w okresach nasilenia dolegliwości.

Kompresjoterapia

Poza zabiegami ważna jest kompresjoterapia, czyli stosowanie medycznych wyrobów uciskowych (np. podkolanówek, pończoch, rajstop o stopniowanym ucisku). Kompresja pomaga zmniejszać obrzęki i ból, wspiera powrót żylny i może spowalniać postęp choroby. Jest standardowym elementem postępowania po zabiegach, wspomagając gojenie i ograniczając dolegliwości. Dobór klasy ucisku, rozmiaru i czasu noszenia powinien być ustalony indywidualnie przez lekarza lub wykwalifikowanego specjalistę.

Powikłania i bezpieczeństwo leczenia żylaków

Leczenie zabiegowe wiąże się z ryzykiem i możliwymi powikłaniami, których częstość zależy od metody, rozległości zmian, chorób współistniejących oraz przestrzegania zaleceń po zabiegu.

Potencjalne działania niepożądane to:

• miejscowy ból, tkliwość, obrzęk i siniaki w okolicy leczonej żyły,
• przebarwienia skóry, drobne poszerzenia naczyniowe (tzw. matting) oraz stwardnienia wzdłuż żyły,
• zapalenie żył powierzchownych,
• rzadko zakażenia, uszkodzenia skóry; w technikach termicznych – oparzenia skóry lub podrażnienia nerwów,
• reakcje na środek stosowany w skleroterapii,
• zakrzepicę żył głębokich oraz zatorowość płucną – rzadkie, ale wymagające pilnej diagnozy,
• nawrót lub pojawienie się nowych poszerzeń żylnych w przyszłości.

Ryzyko jest zwykle niskie w doświadczonych ośrodkach. Lekarz omawia je przed zabiegiem i przedstawia zalecenia pooperacyjne (jak wczesne uruchomienie, kompresja, kontrola), co pomaga w bezpiecznym przejściu przez rekonwalescencję.